21
Enbiyâ
Enbiyâ
112 ayet
Sure profili · 17. cüz · Mekke
Enbiyâ
Al-Anbya · Enbiyâ
Enbiyâ suresi (Al-Anbya). Mekke döneminde inmiştir; 112 ayettir. Mushaf yolunda 21. sure olarak okunur.
112 ayet · Latin okunuş + Türkçe meal
Ayetler
Ayetlerde yalnızca beğenme vardır; takip sure profiline aittir.
Enbiyâ · 1. ayet
Ikterabe lin nasi hısabuhum ve hum fı gafletim mu’ridun
İnsanların hesap görme zamanı yaklaştı, fakat onlar hala habersiz, hakdan yüz çeviriyorlar.
Enbiyâ · 2. ayet
Ma ye’tıhim min zikrim mir rabbihim muhdesin illestemeuhu ve hum yel’abun
Rablerinden kendilerine gelen her yeni ihtarı mutlaka, gönülleri gaflet içinde eğlenerek dinlerler. Zulmedenler, gizli toplantılarında: "Bu zat, sizin gibi bir insandan başka bir şey midir? Siz, göz göre göre sihre mi uyarsınız?" diye konuşurlar.
Enbiyâ · 3. ayet
Lahiyeten kulubuhum ve eserrun necvellezıne zalemu hel haza illa beserum mislukum e fete’tunes sıhra ve entum tubsırun
Rablerinden kendilerine gelen her yeni ihtarı mutlaka, gönülleri gaflet içinde eğlenerek dinlerler. Zulmedenler, gizli toplantılarında: "Bu zat, sizin gibi bir insandan başka bir şey midir? Siz, göz göre göre sihre mi uyarsınız?" diye konuşurlar.
Enbiyâ · 4. ayet
Kale rabbi ya’lemul kavle fis semai vel erdı ve huves semiul alim
Peygamber: "Benim Rabbim gökte ve yerde söyleneni bilir. O, işitendir, bilendir" dedi.
Enbiyâ · 5. ayet
Bel kalu adgasu ahlamim belifterahu bel huve saır felye’tina bi ayetin kema ursilel evvelun
Onlar: "Hayır; bunlar karışık rüyalardır", "Hayır; onu uydurmuştur", "Hayır; o şairdir", "Haydi önceki peygamberler gibi o da bize bir mucize getirsin" dediler.
Enbiyâ · 6. ayet
Ma amenet kablehum min karyetin ehleknaha e fe hum yu’minun
Onlardan önce yoketmiş olduğumuz kasabalar halkı inanmadılar, bunlar mı inanacaklar.
Enbiyâ · 7. ayet
Ve ma erselna kableke illa ricalen nuhıy ileyhim fes’elu ehlez zikri in kuntum la ta’lemun
Senden önce de, kendilerine vahyettiğimiz adamlar gönderdik. Bilmiyorsanız kitablılara sorun.
Enbiyâ · 8. ayet
Ve ma cealnahum cesedel la ye’kulunet taame ve ma kanu halidın
Biz onları yemek yemez birer ceset kılmadık ve onlar ölümsüz de değillerdi.
Enbiyâ · 9. ayet
Summe sadaknahumul va&’de fe enceynahum ve men nesau ve ehleknel musrifın
Sonra Biz onlara verdiğimiz sözü yerine getirdik, kendilerini ve dilediklerimizi kurtardık; aşırı gidenleri ise yok ettik.
Enbiyâ · 10. ayet
Le kad enzelna ileykum kitkaben fıhi zikrukum e fe la ta’kılun
And olsun ki, size şerefiniz ve öğüt veren bir Kitap indirdik; akletmiyor musunuz.
Enbiyâ · 11. ayet
Ve kem kasamna min karyetin kanet zalimetev ve ense’na ba’deha kavmen aharın
Halkı zalim olan nice kasabaları kırıp geçirdik ve onlardan sonra başka milletler varettik.
Enbiyâ · 12. ayet
Felemma ehassu be’sena izahum minha yerkudun
Onlar bizim baskınımızı hissettiklerinde, oradan kaçmağa koyuluyorlardı.
Enbiyâ · 13. ayet
La terkudu varciu ila ma utriftum fıhi ve mesakinikum leallekum tus’elun
Koşup kaçmayın; size nimet verilen yere, yurdlarınıza dönün, elbette sorguya çekileceksiniz" dedik.
Enbiyâ · 14. ayet
Kalu ya veylena inna kunna zalimin
Vay başımıza gelenlere! Doğrusu biz haksızlık yapmış kimseleriz" dediler.
Enbiyâ · 15. ayet
Fe ma zalet tilke da’vahum hatta cealnahum hasıyden haidın
Biz onları biçilmiş ot ve bir yığın kül haline getirinceye kadar haykırmaları devam etti.
Enbiyâ · 16. ayet
Ve ma halaknes semae vel erda ve ma beynehuma laıbın
Biz gökleri, yeri ve ikisinin arasındakileri oyun olsun diye yaratmadık.
Enbiyâ · 17. ayet
Lev eradna en nettehıze lehvel lettehaznahu mil ledunna in kunna faılın
Eğlenme dileseydik, bunu yapacak olsaydık, şanımıza uygun şekilde yapardık; ama yapmayız.
Enbiyâ · 18. ayet
Bel nakzifu bil hakkı alel batıli fe yedmeguhu fe iza huve zahık ve lekumul veylu mimma tesıfun
Gerçeği batılın başına çarparız ve onun beynini parçalar; böylece batıl ortadan kalkar. Allah'a yakıştırdığınız vasıflardan ötürü yazıklar olsun size.
Enbiyâ · 19. ayet
Ve lehu men fis semavati vel ard ve men ındehu la yestekbirune an ıbadetihı ve la yestahsirun
Göklerde ve yerde ne varsa O'nundur. Katında olanlar O'na kulluk etmekten çekinmezler ve usanmazlar.
Enbiyâ · 20. ayet
Yusebbihunelleyle ven nehara la yefturun
Gece ve gündüz, bıkmadan tesbih ederler.
Enbiyâ · 21. ayet
Emittehazu alihetem minel erdı hum yunsirun
Yeryüzünde edindikleri tanrılar mı, onlar mı ölüleri diriltecekler.
Enbiyâ · 22. ayet
Lev kane fıhima alihetun ilellahu lefesedeta fe subhanellahi rabbil arsi amma yasıfun
Eğer yerle gökte Allah'tan başka tanrılar olsaydı, ikisi de bozulurdu. Arşın Rabbi olan Allah, onların vasıflandırdıklarından münezzehtir.
Enbiyâ · 23. ayet
La yus’elu amma yef’alu ve hum yus’elun
O, yaptığından sorumlu değildir, onlar ise sorumlu tutulacaklardır.
Enbiyâ · 24. ayet
Emittehazu min dunihı aliheh kul hatu burhanekumv haza zikru mem meıye ve zikru men kablı bel ekseruhum la ya’lemunel hakka fehum mu’ridun
O'nu bırakıp tanrılar mı edindiler? De ki: "Kesin delilinizi getirin. İşte benim ve ümmetimin Kitap'ı ve senden öncekilerin kitapları." Hayır; onların çoğu gerçeği bilmez de yüz çevirirler.
Enbiyâ · 25. ayet
Ve ma erselna min kablike mir rasulin illa nuhıy ileyhi ennehu la ilahe illa ene fa’dudun
Senden önce gönderdiğimiz her peygambere: "Benden başka tanrı yoktur, Bana kulluk edin" diye vahyetmişizdir.
Enbiyâ · 26. ayet
Ve kaluttehazer rahmanu veleden subhaneh bel ıbadum mukramun
Rahman çocuk edindi" dediler. Haşa; hayır, melekler şerefli kılınmış kullardır.
Enbiyâ · 27. ayet
La yesbikunehu bil kavli ve hum bi emrihı ya’melun
Allah'tan önce söz söyleyemezler; ancak O'nun emri üzerine iş işlerler.
Enbiyâ · 28. ayet
Ya’lemu ma beyne eydıhim ve ma halfehum ve la yesfeune illa li menirteda ve hum min hasyetihı musfikun
Allah, onların yaptıklarını ve yapmakta olduklarını bilir. Onlar Allah'ın hoşnut olduğu kimseden başkasına şefaat edemezler; O'nun korkusundan titrerler.
Enbiyâ · 29. ayet
Ve mey yekul minhum innı ilahum min dunihı fe zalike neczıhi cehennem kezalike necziz zalimın
Bunlar içinde kim "Ben, Allah'tan başka bir tanrıyım" derse, işte onu cehennemle cezalandırırız. Zulmedenlerin cezasını böyle veririz.
Enbiyâ · 30. ayet
E ve lem yerallezıne keferu ennes semavati vel erda kaneta ratkan fe fetaknahuma ve cealna minel mai kulle sey’in hayy e fe la yu’minun
İnkar edenler, gökler ve yer yapışıkken onları ayırdığımızı ve bütün canlıları sudan meydana getirdiğimizi bilmezler mi? İnanmıyorlar mı.
Enbiyâ · 31. ayet
Ve cealna fıha ficacen subulel leallehum yehtedun
Yeryüzüne, insanlar sarsılmasın diye sabit dağlar yerleştirdik; rahat gidebilsinler diye aralarında geniş yollar varettik.
Enbiyâ · 32. ayet
Ve cealnes semae sakfem mahfusa ve hum an ayatiha mu’ridun
Göğü karışıklıktan korunmuş bir tavan kıldık; oysa onlar bundaki delillerden yüz çeviriyorlar.
Enbiyâ · 33. ayet
Ve huvellezı halekal leyle ven nehara ves semse vel kamer kullun fı felekiy yesbehun
Geceyi ve gündüzü, güneşi ve ayı yaratan O'dur. Her biri bir yörüngede yürür.
Enbiyâ · 34. ayet
Ve ma cealna li beserim min kablikel huld efeim mitte fehumul halidun
Senden önce de hiçbir insanı ölümsüz kılmadık, sen ölürsün de onlar baki kalır mı.
Enbiyâ · 35. ayet
Kullu nefsin zaikatul mevt ve neblukum bis serri vel hayri fitneh ve ileyna turceun
Her can ölümü tadacaktır. Bir imtihan olarak size iyilik ve kötülük veririz. Sonunda Bize dönersiniz.
Enbiyâ · 36. ayet
Ve iza raakellezıne keferu iy yettehızuneke illa huzuva e hazellezı yezkuru alihetekum ve hum bi zikrir rahmani hum kafirun
İnkarcılar seni gördükleri zaman, şüphesiz, seni alaya almaktan başka bir şey yapmazlar. "Sizin tanrılarınızı diline dolayan bu mudur?" derler ve Rahman'ın Kitabını işte onlar inkar ederler.
Enbiyâ · 37. ayet
Hulikal insanu min acel se urıkum ayatı fe la testa’cilun
İnsan aceleci olarak yaratılmıştır. Size ayetlerimi göstereceğim, bunu Benden acele istemeyin.
Enbiyâ · 38. ayet
Ve yekulune meta hazel va’du in kuntum sadikıyn
Doğru sözlü iseniz bildirin bu tehdit ne zamandır?" derler.
Enbiyâ · 39. ayet
Lev ya’lemullezıne keferu hıyne la yekuffune av vucuhihimun nara ve la an zuhurihim ve la hum yunsarun
Bu kafirler, ateşi yüzlerinden ve sırtlarından menedemeyecekleri ve yardım da göremiyecekleri zamanı keşke bilseler.
Enbiyâ · 40. ayet
Bel te’tıhim bagteten fe tebhetuhum fe la yestetıy’une raddeha ve la hum yunzarun
Belki aniden gelecek de onları şaşırtacaktır. Artık onu geri çeviremezler; kendileri de ertelenmez.
Enbiyâ · 41. ayet
Ve le kadistuhzie bi rusulim min kablike fe haka billezıne sehıru minhum ma kanu bihı yestehziun
And olsun ki, senden önce birçok peygamber alaya alınmıştı da, alaya alanları, eğlendikleri şey mahvetmişti.
Enbiyâ · 42. ayet
Kul mey yekleukum bil leyli vne nehari miner rahmanv bel hum an zikri rabbihim mu’ridun
De ki: "Geceleyin ve gündüzün sizi Rahman'dan kim koruyabilir?" Ama onlar Rablerinin Kitabından yüz çevirmektedirler.
Enbiyâ · 43. ayet
Em lehum alihetun metneuhum min dunina la yestetıy’une nasra enfusihim ve la hum minna yushabun
Yoksa kendilerini bize karşı savunacak tanrıları mı var? O tanrılar kendilerine bile yardım edemezler. Katımızdan da dostluk görmezler.
Enbiyâ · 44. ayet
Bel metta’na haulai ve abaehum hatta tale aleyhimul umur e fela yeravne enna ne’til erda nenkusuha min atrafiha e fehumul galibun
Biz bunlara ve babalarına geçimlikler verdik de ömürleri uzadı; şimdi memleketlerini her yandan eksilttiğimizi görmüyorlar mı? Üstün gelen onlar mıdır.
Enbiyâ · 45. ayet
Kul innema unzirukum bil vahyi ve la yesmeus summud duae iza ma yunzerun
De ki: "Ben ancak sizi vahy ile uyarıyorum" Uyarıldıkları zaman, sağırlar çağrıyı duymazlar.
Enbiyâ · 46. ayet
Ve leim messethum nefhatum min azabi rabbike le yekulunne ya veylena inna kunna zalimın
Rabbinin azabından onlara bir esinti dokunsa: "Vah bize! Doğrusu biz haksızdık" derler.
Enbiyâ · 47. ayet
Ve nedaul mevazinel kısta li yevmil kıyameti fe la tuzlemu nefsun sey’a ve in kane miskale habbetim min hardelin eteyna biha ve kefa bina hasibın
Kıyamet günü doğru teraziler kurarız; hiçbir kimse hiçbir haksızlığa uğratılmaz. Hardal tanesi kadar olsa bile yapılanı ortaya koyarız. Hesap gören olarak Biz yeteriz.
Enbiyâ · 48. ayet
Ve le kad ateyna musa ve harunel furkane ve dıyaev ve zikral lil muttekıyn
And olsun ki, Musa ve Harun'a eğriyi doğrudan ayıran Kitap'ı sakınanlar için ışık ve öğüt olarak verdik.
Enbiyâ · 49. ayet
Ellezıne yahsevne rabbehum bil gaybi ve hum mines saati musfikun
Onlar görmedikleri halde Rablerinden korkarlar; kıyamet saatinden de titrerler.
Enbiyâ · 50. ayet
Ve haza zikrum mubarakun enzelnah e fe entum lehu munkirun
İşte bu, indirdiğimiz kutsal bir Kitap'dır. Siz mi onu inkar ediyorsunuz.
Enbiyâ · 51. ayet
Ve lekad ateyna ibrahıme rusdehu min kablu ve kunna bihı alimın
And olsun ki, daha önce İbrahim'e de akla uygun olanı göstermiştik. Biz onu biliyorduk.
Enbiyâ · 52. ayet
Iz kale li ebıhi ve kavmihı ma hazihit teemasılulletı entum leha akifun
İbrahim, babasına ve milletine: "Bu tapınıp durduğunuz heykeller nedir?" demişti.
Enbiyâ · 53. ayet
Kau vecedna abaena leha abidın
Babalarımızı onlara tapar bulduk" demişlerdi.
Enbiyâ · 54. ayet
Kale le kad kuntum entum ve abaukum fı dalalim mubın
İbrahim: "And olsun ki sizler de babalarınız da apaçık bir sapıklık içindesiniz" deyince.
Enbiyâ · 55. ayet
Kalu ec’tena bil hakkı em ente minel laıbın
Sen bize gerçeği mi getirdin yoksa şaka mı ediyorsun?" dediler.
Enbiyâ · 56. ayet
Kale ber rabbukum rabbus semavati vel erdıllezı fetarahunne ve ene ala zalikum mines sahidın
O şöyle dedi: "Hayır; Rabbiniz, göklerin ve yerin Rabbidir ki onları O yaratmıştır. Ben de buna şahidlik edenlerdenim.
Enbiyâ · 57. ayet
Ve tellahi le ekıdenne asnamekum ba’de en tuvlelu mudbirın
Allah'a yemin ederim ki, siz ayrıldıktan sonra, putlarınıza bir tuzak kuracağım.
Enbiyâ · 58. ayet
Fe cealehum cuzazen illa kebıral lehum leallehum ileyhi yarciun
Hepsini paramparça edip, içlerinden büyüğünü ona başvursunlar diye, sağlam bıraktı.
Enbiyâ · 59. ayet
Kalu men feale haza bi alihetina innehu le minez zalimın
Milleti: "Tanrılarımıza bunu kim yaptı? Doğrusu o zalimlerden biridir" dediler.
Enbiyâ · 60. ayet
Kalu semı’na fetey yezkuruhum yukalu lehu ibrahım
Bazıları: "İbrahim denen bir gencin onları diline doladığını duymuştuk" deyince, "O halde bunların şahidlik edebilmeleri için onu halkın gözü önüne getirin" dediler.
Enbiyâ · 61. ayet
Kalu fe’tu bihı ala a’yunin nasi leallehum yeshedun
Bazıları: "İbrahim denen bir gencin onları diline doladığını duymuştuk" deyince, "O halde bunların şahidlik edebilmeleri için onu halkın gözü önüne getirin" dediler.
Enbiyâ · 62. ayet
Kalu e ente fealte haza bialihetina ya ibrahım
İbrahim gelince, ona: "Ey İbrahim, bunu tanrılarımıza sen mi yaptın?" dediler.
Enbiyâ · 63. ayet
Kale bel fealehu kebiruhum haza fes’eluhum in kanu yentıkun
İbrahim: "Belki onu şu büyükleri yapmıştır, konuşabiliyorlarsa onlara sorun" dedi.
Enbiyâ · 64. ayet
Fe raceu ila enfusihim fe kalu innekum entumuz zalimun
Kendi kendilerine: "Doğrusu siz haksızsınız", sonra kafalarında olan eski inançlarına dönerek: "Ey İbrahim! bunların konuşmayacağını, and olsun ki, bilirsin" dediler.
Enbiyâ · 65. ayet
Summe nukisu ala ruusihim lekad alimte ma haulai yentıkun
Kendi kendilerine: "Doğrusu siz haksızsınız", sonra kafalarında olan eski inançlarına dönerek: "Ey İbrahim! bunların konuşmayacağını, and olsun ki, bilirsin" dediler.
Enbiyâ · 66. ayet
Kale efeta’budune min dunillahi ma la yenfeukum sey’ev ve la yedurrukum
İbrahim: "O halde, Allah'ı bırakıp da size hiçbir fayda ve zarar veremeyecek olan putlara ne diye taparsınız? Size de, Allah'ı bırakıp taptıklarınıza da yazıklar olsun! Akletmiyor musunuz?" dedi.
Enbiyâ · 67. ayet
Uffil lekum ve li ma ta’budune min dunillah efela ta’kılun
İbrahim: "O halde, Allah'ı bırakıp da size hiçbir fayda ve zarar veremeyecek olan putlara ne diye taparsınız? Size de, Allah'ı bırakıp taptıklarınıza da yazıklar olsun! Akletmiyor musunuz?" dedi.
Enbiyâ · 68. ayet
Kalu harrikuhu vensuru alihetekum in kuntum faılın
Onlar: "Bir şey yapacaksanız, şunu yakın da tanrılarınıza yardım edin" dediler.
Enbiyâ · 69. ayet
Kulna ya naru kunı berdev ve selamen ala ibrahım
Biz: "Ey ateş! İbrahim'e karşı serin ve zararsız ol" dedik.
Enbiyâ · 70. ayet
Ve eradu bihı keyden fe cealnahumul ahserın
Ona düzen kurmak istediler, fakat Biz onları hüsrana uğrattık.
Enbiyâ · 71. ayet
Ve necceynahu ve lutan ilel erdılletı birakna fıha lil alemın
Onu da, Lut'u da, alemler için kutsal kıldığımız yere ulaştırıp kurtardık.
Enbiyâ · 72. ayet
Ve vehebna lehu ishak ve ya’kube nafileh ve kullen cealna salihıyn
İbrahim'e, buna ilaveten İshak ve Yakub'u da verdik, her birini iyi kimseler kıldık.
Enbiyâ · 73. ayet
Ve cealna hum eimmetey yehdune bi emrina ve evhayna ileyhim fı’lel hayrati ve ikames salati ve ıtaez zekah ve kanu lena abidın
Onları, buyruğumuz altında insanları doğru yola götüren önderler yaptık; onlara, iyi işler yapmayı, namaz kılmayı, zekat vermeyi vahyettik. Onlar, bize kulluk eden kimselerdi.
Enbiyâ · 74. ayet
Ve lutan ateynahu hukmev ve ılmev ve necceynahu minel karyetilletı kanet ta’melul habis innehum kanu kavme sev’in fasikıyn
Lut'a da hüküm ve ilim verdik; onu, çirkin işler işleyen kasabadan kurtardık. Doğrusu onlar yoldan çıkmış kötü bir milletti.
Enbiyâ · 75. ayet
Ve edhalnahu fı rahmetina innehu mines salihıyn
Lut'u rahmetimizin içine aldık; doğrusu o iyilerdendi.
Enbiyâ · 76. ayet
Ve nuhan iz nada min kablu festecebna lehu fenecceynahu ve ehlehu minel kerbil azıym
Nuh da daha önceleri Bize yalvarmıştı, onun duasını kabul edip, kendisini ve ailesini büyük sıkıntıdan kurtardık.
Enbiyâ · 77. ayet
Ve nasarnahu minel kavmillezıne kezzebu bi ayatina innehum kanu kavme sev’in fe agraknahum ecmeyın
Ayetlerimizi yalanlayan millete karşı ona yardım ettik. Doğrusu onlar fena bir milletti, hepsini suda boğduk.
Enbiyâ · 78. ayet
Ve davude ve suleymane iz yahkumani fil harsi iz nefeset fıhi ganemul kavm ve kunna li hukmihim sahidın
Davud ve Süleyman da milletin koyunlarının yayıldığı bir ekin hakkında hüküm veriyorlarken, Biz onların hükmüne şahiddik.
Enbiyâ · 79. ayet
Fe fehhemnaha suleyman ve kullen ateyna hukmev ve ılmev ve sehharna mea davudel cibale yusebbıhne vet tayr ve kunna faılın
Süleyman'a bu meselenin hükmünü bildirmiştik; her birine hüküm ve ilim verdik. Davud ile beraber tesbih etsinler diye dağları ve kuşları buyruk altına aldık. Bunları Biz yapmıştık.
Enbiyâ · 80. ayet
Ve allemnahu san’ate lebusil lekum li tuhsınekum mim be’sikum fe hel entum sakirun
Ona, sizi savaşta korumak için zırh yapma sanatını öğrettik, artık şükreder misiniz.
Enbiyâ · 81. ayet
Ve li suleymaner rıha asıfeten tecrı bi emrihı ilel erdılletı barakna fıha ve kunna bi kulli sey’in alimın
Bereketli kıldığımız yere doğru, Süleyman'ın emriyle yürüyen şiddetli rüzgarı, onun buyruğuna verdik. Biz herşeyi biliyorduk.
Enbiyâ · 82. ayet
Ve mines seyatıyni mey yegusune lehu ve ya’melune amelen dune zalik ve kunna lehum hafizıyn
Dalgıçlık yapan ve bundan başka işler de gören şeytanlardan da onun buyruğu altına verdik. Onların hepsini gözetiyorduk.
Enbiyâ · 83. ayet
Ve eyyube iz nada rabbehu ennı messeniyed durru ve ente erhamur rahımın
Eyyub da: "Başıma bir bela geldi, (Sana sığındım), Sen merhametlilerin merhametlisisin" diye Rabbine nida etmişti.
Enbiyâ · 84. ayet
Festecebna lehu fe kesefna ma bihı min durriv ve ateynahu ehlehu ve mislehum meahum rahmetem min ındina ve zikra lil abidın
Biz de onun duasını kabul etmiş ve başına gelenleri kaldırmıştık. Katımızdan bir rahmet ve kulluk edenlere bir hatıra olmak üzere ona tekrar ailesini ve kaybettikleriyle bir mislini daha vermiştik.
Enbiyâ · 85. ayet
Ve ismaıyle ve idrıse ve zel kifl kullum mines sabirın
İsmail, İdris ve Zülkifl hakkında anlattığımızı da an; onların her biri sabredenlerdendi.
Enbiyâ · 86. ayet
Ve edhalnahum fı rahmetina innehum mines salihıyn
Onları rahmetimizin içine aldık; doğrusu onlar iyilerdendi.
Enbiyâ · 87. ayet
Ve zen nuni iz zehebe mugadıben fe zanne el len nakdira aleyhi fe nada fiz zulumati el la ilahe illa ente subhaneke innı kuntu minez zalimın
Zünnun (Balık Sahibi; Yunus) hakkında söylediğimizi de an. O, öfkelenerek giderken, kendisini sıkıntıya sokmayacağımızı sanmıştı; fakat sonunda karanlıklar içinde: "Senden başka tanrı yoktur, Sen münezzehsin, doğrusu ben haksızlık edenlerdenim" diye seslenmişti.
Enbiyâ · 88. ayet
Festecebna lehu ve necceynahu minel gamm ve kezalike nuncil mu’minın
Biz de ona cevap verip, onu üzüntüden kurtarmıştık. inananları böyle kurtarırız.
Enbiyâ · 89. ayet
Ve zekeriyya iz nada rabbehu rabbi la tezernı fardev ve ente hayrul varisın
Zekeriya da: "Rabbim! Beni tek Başıma bırakma, Sen varislerin en hayırlısısın" diye nida etmişti.
Enbiyâ · 90. ayet
Festecebna lehu ve vehebna lehu yahya ve aslahna lehu zevceh innehum kanu yusariune fil hayrati ve yed’unena ragabev ve raheba ve kanu lena hasiıyn
Biz de ona icabet ederek, Yahya'yı bahşetmiş, eşini de doğum yapacak hale getirmiştik. Doğrusu onlar iyi işlerde yarışıyorlar, korkarak ve umarak Bize yalvarıyorlardı. Bize karşı gönülden saygı duyuyorlardı.
Enbiyâ · 91. ayet
Velletı ahsanet ferceha fe nefahna fıha mir ruhına ve cealnaha vebneha ayetel lil alemın
Mahrem yerini koruyan Meryem'e ruhumuzdan üflemiş, onu ve oğlunu, alemler için bir mucize kılmıştık.
Enbiyâ · 92. ayet
Inne hazihı ummetukum ummetev vahıdetev ve ene rabbukum fa’budun
Doğrusu tevhid dini olan Müslümanlık, bir tek din olarak sizin dininizdir ve Ben de Rabbinizim, artık Bana kulluk edin.
Enbiyâ · 93. ayet
Ve tekattau emrahum beynehum kullun ileyna raciun
Ama insanlar, din konusunda aralarında bölüklere ayrıldılar, hepsi Bize döneceklerdir.
Enbiyâ · 94. ayet
Fe mey ya’mel minas salihati ve huve mu’minun fe la kufrane li sa’yih ve inna lehu katibun
İnanmış olarak yararlı iş işleyenin ameli inkar edilmeyecektir. Biz onu yazmaktayız.
Enbiyâ · 95. ayet
Ve haramun ala karyetin ehleknaha ennahum la yarciun
Yok ettiğimiz kasaba halkının ahirette ceza görmek üzere Bize dönmemesi imkansızdır.
Enbiyâ · 96. ayet
Hatta iza futihat ye’cucu ve me’cucu ve hum min kulli hadebiy yensilun
Yecüc ve Mecüc'ün seddi yıkıldığı zaman her dere ve tepeden boşanırlar.
Enbiyâ · 97. ayet
Vakterabel va’dul hakku fe iza hiye sahısatun ebsarullezıne keferu ya veylena kad kunna fı gafletim min haza bel kunna zalimın
Gerçek vaad yaklaştığında, inkar edenlerin gözleri beleriverir: "Vah bize! Bundan önce gaflet içindeydik, hem de zalimdik" derler.
Enbiyâ · 98. ayet
Innekum ve ma ta’budune min dunillahi hasabu cehennem entum leha varidun
Siz ve Allah'tan başka taptıklarınız, cehennemin yakıtısınız; oraya gireceksiniz.
Enbiyâ · 99. ayet
Lev kane haulai alihetem ma veraduha ve kullun fıha halidun
Eğer bunlar tanrı olsaydı cehenneme girmezlerdi; hepsi orada temelli kalacaktır.
Enbiyâ · 100. ayet
Lehum fiha zefıruv ve hum fıha la yesmeun
Orada onlara ah etmek vardır; birşey de işitemezler.
Enbiyâ · 101. ayet
Innellezıne sebekat lehum minel husna ulaike anha mub’adun
Yaptıklarına karşılık katımızdan kendileri için iyi şeyler yazılmış olanlar, işte onlar cehennemden uzak tutulanlardır.
Enbiyâ · 102. ayet
La yesmeune hasıseha ve hum fı mestehet enfusuhum halidun
Cehennemin uğultusunu duymazlar. Canlarının istediği şeyler içinde temelli kalırlar.
Enbiyâ · 103. ayet
La yahzunulumul fezeul ekberu ve tetelekkahumul melaikeh haza yevmukumullezı kuntum tuadun
En büyük korku bile onları üzmez; kendilerini melekler: "Size söz verilen gün işte bugündür" diye karşılarlar.
Enbiyâ · 104. ayet
Yevme natvis semae ke tayyis sicililli lil kutub kema bede’na evvele halkın nuıyduh va’den aleyna inna kunna faılın
Göğü, kitap dürer gibi dürdüğümüz zaman, yaratmaya ilk başladığımız gibi katımızdan verilmiş bir söz olarak onu tekrar var edeceğiz. Doğrusu Biz yaparız.
Enbiyâ · 105. ayet
Ve le kad ketabna fiz zeburi mim ba’diz zikri ennel erda yerisuha ıbadiyas salihun
And olsun ki, Tevrat'tan sonra Zebur'da da yeryüzüne ancak iyi kullarımın mirasçı olduğunu yazmıştık.
Enbiyâ · 106. ayet
Inne fı haza le belagal li kavmil abidın
Doğrusu bu Kuran'da, kulluk eden kimselere bildiri vardır.
Enbiyâ · 107. ayet
Ve ma erselnake illa rahmetel lil alemın
Biz seni ancak alemlere rahmet olarak gönderdik.
Enbiyâ · 108. ayet
Kul innema yuha ileyye ennema ilahukum ilahuv vahıd fe hel entum muslimun
De ki: "Doğrusu tanrınızın tek bir Tanrı olduğu bana şüphesiz vahyolundu. Artık müslüman olacak mısınız.
Enbiyâ · 109. ayet
Fe in tevellev fe kul azentukum ala seva’ve in edrı e karıbun em beıydum ma tuadun
Eğer yüz çevirirlerse, de ki: "Size düpedüz açıkladım; tehdit olunduğunuz şeyin yakın mı uzak mı olduğunu bilmem.
Enbiyâ · 110. ayet
Innehu ya’lemu ma tektumun
Doğrusu O, açığa vurulan sözü de bilir, gizlediklerinizi de bilir.
Enbiyâ · 111. ayet
Ve in edrı leallehu fitnetul lekum ve metaun ila hıyn
Bilmem; belki bu gecikme sizi denemek ve bir süreye kadar geçindirmek içindir.
Enbiyâ · 112. ayet
Kale rabbıhkum bil hakk ve rabbuner rahmanul musteanu ala ma tesıfu
Peygamber: "Rabbim! Aramızda gerçekle hükmet, anlattıklarınıza karşı ancak Rahman olan Rabbimizden yardım istenir" dedi.