Beled

Lâ uksimu bi hâzel beled

(1-4) Sen bu beldedeyken bu beldeye (Mekke'ye), babaya ve ondan meydana gelen çocuğa yemin ederim ki biz insanı bir sıkıntı ve zorluk içinde (olacak ve bunlara göğüs gerecek şekilde) yarattık.

Ve ente hıllun bi hâzel beled

(1-4) Sen bu beldedeyken bu beldeye (Mekke'ye), babaya ve ondan meydana gelen çocuğa yemin ederim ki biz insanı bir sıkıntı ve zorluk içinde (olacak ve bunlara göğüs gerecek şekilde) yarattık.

Ve vâlidin ve mâ veled

(1-4) Sen bu beldedeyken bu beldeye (Mekke'ye), babaya ve ondan meydana gelen çocuğa yemin ederim ki biz insanı bir sıkıntı ve zorluk içinde (olacak ve bunlara göğüs gerecek şekilde) yarattık.

Lekad halaknel insâne fî kebed

(1-4) Sen bu beldedeyken bu beldeye (Mekke'ye), babaya ve ondan meydana gelen çocuğa yemin ederim ki biz insanı bir sıkıntı ve zorluk içinde (olacak ve bunlara göğüs gerecek şekilde) yarattık.

E yahsebu en len yakdira aleyhi ehad

İnsanoğlu, kendisine kimsenin güç yetiremeyeceğini mi sanıyor?

Yekûlu ehlektu mâlen lubedâ

"Yığınla mal harcadım" diyor.

E yahsebu en lem yerahû ehad

Kendisini kimsenin görmediğini mi sanıyor?

E lem nec’al lehu ayneyn

(8-10) Biz ona iki göz, bir dil, iki dudak vermedik mi; iki apaçık yolu (hayır ve şer yollarını) göstermedik mi?

Ve lisânen ve şefeteyn

(8-10) Biz ona iki göz, bir dil, iki dudak vermedik mi; iki apaçık yolu (hayır ve şer yollarını) göstermedik mi?

Ve hedeynâhun necdeyn

(8-10) Biz ona iki göz, bir dil, iki dudak vermedik mi; iki apaçık yolu (hayır ve şer yollarını) göstermedik mi?

Fe laktehamel akabete

Fakat o, sarp yokuşa atılmadı.

Ve mâ edrâke mel akabeh

Sarp yokuşun ne olduğunu sen ne bileceksin?

Fekku rakabeh

O tutsak bir boynu çözmek(köle azat etmek) tir.

Ev ıt’âmun fî yevmin zî mesgabeh

(14-16) Yahut şiddetli bir açlık gününde kendisiyle yakınlığı olan bir yetimi, yahut yerde sürünen bir yoksulu doyurmaktır.

Yetîmen zâ makrabeh

(14-16) Yahut şiddetli bir açlık gününde kendisiyle yakınlığı olan bir yetimi, yahut yerde sürünen bir yoksulu doyurmaktır.

Ev miskînen zâ metrabeh

(14-16) Yahut şiddetli bir açlık gününde kendisiyle yakınlığı olan bir yetimi, yahut yerde sürünen bir yoksulu doyurmaktır.

Summe kâne minellezîne âmenû ve tevâsav bis sabri ve tevâsav bil merhame

(17-18) Sonra da iman edenlerden olup birbirine sabrı tavsiye edenlerden, birbirine merhameti tavsiye edenlerden olanlar var ya, işte onlar Ahiret mutluluğuna erenlerdir.

Ulâike ashâbul meymeneh

(17-18) Sonra da iman edenlerden olup birbirine sabrı tavsiye edenlerden, birbirine merhameti tavsiye edenlerden olanlar var ya, işte onlar Ahiret mutluluğuna erenlerdir.

Vellezîne keferû bi âyâtinâ hum ashâbul meş’emeh

Âyetlerimizi inkar edenler ise; kötülüğe batmış kimselerdir.

Aleyhim nârun mu’sadeh

Üzerlerinde etrafı sımsıkı kapatılmış bir ateş vardır.