Kıyâmet

Lâ uksimu bi yevmil kıyâmeh

Kıyamet gününe yemin ederim.

Ve lâ uksimu bin nefsil levvâmeh

(Kusurlarından dolayı kendini) kınayan nefse de yemin ederim (ki diriltilip hesaba çekileceksiniz).

E yahsebul insânu ellen necmea ızâ meh

İnsan, kendisinin kemiklerini bir araya getiremeyeceğimizi mi sanır?

Belâ kâdirîne alâ en nusevviye benâ neh

Evet bizim, onun parmak uçlarını bile düzenlemeye gücümüz yeter.

Bel yurîdul insânu li yefcure emâmeh

Fakat insan önünü (geleceğini, kıyameti) yalanlamak ister.

Yes’elu eyyâne yevmul kıyâmeh

"O kıyamet günü ne zaman?" diye sorar.

Fe izâ berikal basar

(7-10) Gözler kamaştığı, ay karanlığa gömüldüğü, güneş ve ay bir araya getirildiği zaman, o gün insan "kaçış nereye?" diyecektir.

Ve hasefel kamer

(7-10) Gözler kamaştığı, ay karanlığa gömüldüğü, güneş ve ay bir araya getirildiği zaman, o gün insan "kaçış nereye?" diyecektir.

Ve cumiaş şemsu vel kamer

(7-10) Gözler kamaştığı, ay karanlığa gömüldüğü, güneş ve ay bir araya getirildiği zaman, o gün insan "kaçış nereye?" diyecektir.

Yekûlul insânu yevme izin eynel meferr

(7-10) Gözler kamaştığı, ay karanlığa gömüldüğü, güneş ve ay bir araya getirildiği zaman, o gün insan "kaçış nereye?" diyecektir.

Kellâ lâ vezer

Hayır, hiçbir sığınacak yer yoktur.

İlâ rabbike yevme izinil mustekar

O gün varıp durulacak yer, sadece Rabbinin huzurudur.

Yunebbeul insânu yevme izin bimâ kaddeme ve ahhar

O gün insana, yapıp önden gönderdiği ve yapmayıp geri bıraktığı şeyler haber verilir.

Belil insânu alâ nefsihî basîreh

(14-15) Hatta, mazeretlerini ortaya koysa da, o gün insan kendi aleyhine şahittir.

Ve lev elkâ meâzîreh

(14-15) Hatta, mazeretlerini ortaya koysa da, o gün insan kendi aleyhine şahittir.

Lâ tuharrik bihî lisâneke li ta’cele bihî

(Ey Muhammed!) Onu (vahyi) çarçabuk almak için dilini kımıldatma.

İnne aleynâ cem’ahu ve kur’ânehu

Şüphesiz onu toplamak ve okumak bize aittir.

Fe izâ kara’nâhu fettebi’ kur’ânehu

O halde, biz onu okuduğumuz zaman, onun okunuşuna uy.

Summe inne aleynâ beyânehu

Sonra onu açıklamak da bize aittir.

Kellâ bel tuhıbbûnel âcileh

(20-21) Hayır! Siz dünyayı seviyorsunuz ve ahireti bırakıyorsunuz.

Ve tezerûnel âhıreh

(20-21) Hayır! Siz dünyayı seviyorsunuz ve ahireti bırakıyorsunuz.

Vucûhun yevme izin nâdıreh

O gün bir takım yüzler aydındır.

İlâ rabbihâ nâzıreh

Rablerine bakarlar.

Ve vucûhun yevme izin bâsireh

O gün bir takım yüzler de asıktır.

Tezunnu en yuf’ale bihâ fâkıreh

Bel kemiklerini kıran bir felakete uğratılacaklarını anlarlar.

Kellâ izâ belegatit terâkıy

(26-30) Hayır, can boğaza dayandığı, "Kimdir (bunu) iyi edecek?" dendiği, (ölmek üzere olanın da) bunun ayrılış olduğunu bildiği, bacakların birbirine dolandığı zaman, işte o gün sevkediliş Rabbinedir.

Ve kîle men râk

(26-30) Hayır, can boğaza dayandığı, "Kimdir (bunu) iyi edecek?" dendiği, (ölmek üzere olanın da) bunun ayrılış olduğunu bildiği, bacakların birbirine dolandığı zaman, işte o gün sevkediliş Rabbinedir.

Ve zanne ennehul firâk

(26-30) Hayır, can boğaza dayandığı, "Kimdir (bunu) iyi edecek?" dendiği, (ölmek üzere olanın da) bunun ayrılış olduğunu bildiği, bacakların birbirine dolandığı zaman, işte o gün sevkediliş Rabbinedir.

Velteffetis sâku bis sâk

(26-30) Hayır, can boğaza dayandığı, "Kimdir (bunu) iyi edecek?" dendiği, (ölmek üzere olanın da) bunun ayrılış olduğunu bildiği, bacakların birbirine dolandığı zaman, işte o gün sevkediliş Rabbinedir.

İlâ rabbike yevme izinil mesâk

(26-30) Hayır, can boğaza dayandığı, "Kimdir (bunu) iyi edecek?" dendiği, (ölmek üzere olanın da) bunun ayrılış olduğunu bildiği, bacakların birbirine dolandığı zaman, işte o gün sevkediliş Rabbinedir.

Fe lâ saddeka ve lâ sallâ

O, (Peygamberi) doğrulamamış, namaz da kılmamıştı.

Ve lâkin kezzebe ve tevellâ

Fakat yalanlamış ve yüz çevirmişti.

Summe zehebe ilâ ehlihî yetemettâ

Sonra da kasıla kasıla ailesine gitmişti.

Evlâ leke fe evlâ

(34-35) "Bu azap sana layıktır, layık! Evet, layıktır sana, layık!" denecektir.

Summe evlâ leke fe evlâ

(34-35) "Bu azap sana layıktır, layık! Evet, layıktır sana, layık!" denecektir.

E yahsebul’insânu en yutreke sudâ

İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı zanneder.

E lem yeku nutfeten min menî yin yumnâ

O dökülen meniden ibaret az bir su değil miydi?

Summe kâne alakaten fe halaka fe sevvâ

Sonra bu, bir "alaka" oldu. Derken Allah onu yaratıp güzelce şekillendirdi.

Fe ceale minhuz zevceyniz zekere vel unsâ

Nihayet ondan da erkek ve dişi iki eşi var etti.

E leyse zâlike bi kâdirin alâ en yuhyiyel mevtâ

Şimdi, bunları yapan Allah'ın ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?