Naziât

Ven nâziâti garkâ

Andolsun (kâfirlerin ruhlarını) şiddetle çekip çıkaranlara

Ven nâşitâti neştâ

Andolsun (mü'minlerin ruhlarını) kolaylıkla alanlara

Ves sâbihâti sebhâ

Andolsun yüzüp yüzüp gidenlere

Fes sâbikâti sebkâ

Derken, öne geçenlere

Fel mudebbirâti emrâ

Nihayet işi çekip çevirenlere (ki, mutlaka tekrar diriltileceksiniz).

Yevme tercufur râcifeh

(6-7) Büyük bir sarsıntının olacağı o günde o sarsıntıyı, peşinden gelen başka bir sarsıntı izleyecektir.

Tetbeuher râdifeh

(6-7) Büyük bir sarsıntının olacağı o günde o sarsıntıyı, peşinden gelen başka bir sarsıntı izleyecektir.

Kulûbun yevmeizin vâcifeh

O gün birtakım kalpler (tedirginlik içinde) şiddetle çarpacaktır.

Ebsâruhâ hâşiah

Onların gözleri (korku ile) inecektir.

Yekûlûne e innâ le merdûdûne fîl hâfireh

Şöyle derler: "Biz gerçekten gerisingeriye eski halimize mi döndürüleceğiz?"

E izâ kunnâ izâmen nahıreh

"Bizler çürümüş kemiklere döndükten sonra mı?"

Kâlû tilke izen kerretun hâsireh

"Öyle ise bu hüsran dolu bir dönüştür" dediler.

Fe innemâ hiye zecretun vâhıdeh

Halbuki o, bir haykırıştan (sûr'un üfürülmesinden) ibarettir.

Fe izâ hum bis sâhireh

Birdenbire kendilerini mahşerde buluverirler.

Hel etâke hadîsu mûsâ

(Ey Muhammed!) Mûsâ'nın haberi sana geldi mi?

İz nâdâhu rabbuhu bil vâdil mukaddesi tuvâ

Hani, Rabbi ona mukaddes Tuvâ vadisinde şöyle seslenmişti:

İzheb ilâ fir’avne innehu tagâ

"Haydi Firavun'a git! Çünkü o azmıştır."

Fe kul hel leke ilâ en tezekkâ

"Ona de ki: İster misin (küfür ve isyanından) temizlenesin?

Ve ehdiyeke ilâ rabbike fe tahşâ

Seni Rabbine ileteyim de ona karşı derinden saygı duyup korkasın!"

Fe erâhul âyetel kubrâ

Derken Mûsâ O'na en büyük mucizeyi gösterdi.

Fe kezzebe ve asâ

Fakat o, Mûsâ'yı yalanladı ve isyan etti.

Summe edbere yes’â

Sonra sırt dönüp koşarak gitti.

Fehaşere fe nâdâ

Hemen (adamlarını) topladı ve onlara seslendi:

Fe kâle ene rabbukumul a’lâ

"Ben, sizin en yüce Rabbinizim!" dedi.

Fe ehazehullâhu nekâlel âhıreti vel ûlâ

Allah onu, ibret verici şekilde dünya ve âhiret cezasıyla cezalandırdı.

İnne fî zâlike le ıbreten li men yahşâ

Şüphesiz bunda Allah'tan sakınıp korkan kimseler için büyük bir ibret vardır.

E entum eşeddu halkan emis semâ’, benâhâ

(Ey inkarcılar!) Sizi yaratmak mı daha zor, yoksa göğü yaratmak mı? Onu Allah kurmuştur.

Refea semkehâ fe sevvâhâ

Onu yükseltmiş ve ona düzen ve âhenk vermiştir.

Ve agtaşe leylehâ ve ahrece duhâhâ

O göğün gecesini karanlık yaptı, ışığını da çıkardı.

Vel arda ba’de zâlike dehâhâ

Ardından yeri düzenleyip döşedi.

Ahrece minhâ mâehâ ve mer’âhâ

Ondan suyunu ve merasını çıkardı.

Vel cibâle ersâhâ

Dağları sağlam bir şekilde yerleştirdi.

Metâan lekum ve li en âmikum

Bunları sizin için ve hayvanlarınız için bir yarar kaynağı yaptı.

Fe izâ câetit tammetul kubrâ

(34-35) En büyük felaket (kıyamet) geldiği zaman, o gün insan yaptıklarını hatırlar.

Yevme yetezekkerul insânu mâ seâ

(34-35) En büyük felaket (kıyamet) geldiği zaman, o gün insan yaptıklarını hatırlar.

Ve burrizetil cahîmu li men yerâ

Cehennem, görenler için apaçık bir şekilde gösterilir.

Fe emmâ men tagâ

(37-39) Kim azgınlık eder ve dünya hayatını tercih ederse, şüphesiz, cehennem onun sığınağıdır.

Ve âserel hayâted dunyâ

(37-39) Kim azgınlık eder ve dünya hayatını tercih ederse, şüphesiz, cehennem onun sığınağıdır.

Fe innel cahîme hiyel me’vâ

(37-39) Kim azgınlık eder ve dünya hayatını tercih ederse, şüphesiz, cehennem onun sığınağıdır.

Ve emmâ men hâfe makâme rabbihî ve nehennefse anil hevâ

(40-41) Kim de, Rabbinin huzurunda duracağından korkar ve nefsini arzularından alıkoyarsa, şüphesiz, cennet onun sığınağıdır.

Fe innel cennete hiyel me’vâ

(40-41) Kim de, Rabbinin huzurunda duracağından korkar ve nefsini arzularından alıkoyarsa, şüphesiz, cennet onun sığınağıdır.

Yes’elûneke anis sâati eyyâne mursâhâ

Sana, kıyametin ne zaman kopacağını soruyorlar.

Fîme ente min zikrâhâ

Onu bilip söylemek nerede, sen nerede?

İlâ rabbike muntehâhâ

Onun nihai bilgisi yalnız Rabbine âittir.

İnnemâ ente munziru men yahşâhâ

Sen, ancak ondan korkanları uyarıcısın.

Ke ennehum yevme yerevnehâ lem yelbesû illâ aşiyyeten ev duhâhâ

Kıyameti gördükleri gün onlar, sanki dünyada ancak bir akşam, yahut bir kuşluk vakti kadar kalmış gibidirler.